VLOS Website

  • Full Screen
  • Wide Screen
  • Narrow Screen
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Het recht op migratie

E-mailadres Afdrukken PDF

Volgens artikel 14 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is het recht op asiel onbeperkt. Dat klinkt mooi, maar in de praktijk is het niet afdwingbaar. de Europese staten hebben een uitgebreide wetgeving om asiel te weigeren. Desondanks komen wekelijks duizenden mensen aan de grenzen van Europa aankloppen. Mensen riskeren letterlijk alles om te kunnen leven in vrijheid en voorspoed. In de Middellandse Zee verdrinken ze in overvolle, gammele bootjes – op weg naar het Italiaanse eiland Lampedusa. Mensensmokkelaars verdienen grof geld aan deze praktijken. Toch is er weinig aan te doen; als ze niet legaal binnenraken, komen ze desnoods illegaal.

 

Vervolgens zijn er vier mogelijkheden: ze vertrekken vrijwillig, ze worden onder dwang uitgewezen en gerepatrieerd, ze vragen regularisatie van hun verblijfssituatie aan om humanitaire of medische redenen, of ze blijven hier clandestien en worden "illegaal" – de noodgedwongen oplossing voor veel asielzoekers. Personen op de vlucht voor oorlogsgeweld kunnen – ook al werden ze niet als vluchteling erkend – toch tijdelijk of deἀnitief bescherming krijgen. Deze bescherming is echter beperkt door een streng restrictief beleid. Mensen die willekeurig en wijdverspreid geweld in o.a. Afghanistan, Irak en Somalië ontvluchtten, worden slechts met mondjesmaat toegelaten in ons land. Een onlogische en onterechte aanpak. In België wordt ruim 80% van de asielaanvragers afgewezen, met het verzoek om het grondgebied te verlaten.

Vraag: mogen staten burgers van andere landen de toegang tot hun land ontzeggen, wanneer deze op de vlucht zijn? De algemene consensus houdt in dat vooral politieke vluchtelingen moeten toegelaten worden. Nochtans is de opdeling in politieke en economische vluchtelingen achterhaald. Slachtoffers van burgeroorlogen, natuurrampen en hongersnood moeten ook als vluchtelingen beschouwd worden. Ook mensen in uitzichtloze armoede, zonder menswaardige toekomst, hebben recht om op zoek te gaan naar betere levensomstandigheden.

De toenemende kloof tussen de welvaart in rijke en arme landen – en de in snel tempo toenemende wereldbevolking, hoofdzakelijk in arme landen – is oorzaak van toenemende migratie- en vluchtelingenstromen. In de geest van de Universele Verklaring van de rechten van de Mens zijn open grenzen de norm. Hebben wij het recht anderen de toegang te ontzeggen tot het welvarende land waarin we toevallig geboren werden? Tegenstanders van "open grenzen" zeggen dat overheden de morele plicht hebben de welvaart van hun burgers te beschermen tegen immigranten die die welvaart bedreigen. Er hoeft echter geen tegenstrijdigheid te bestaan tussen de welvaartsplicht van regeringen en het morele recht op migratie van de minderbegoeden. Zeker is dat immigratie in de westerse wereld de volgende decennia enkel zal toenemen indien we er niet in slagen de rijkdommen van de wereld op een rechtvaardige manier te herverdelen. Maar willen we dat wel?

Piet Willems (Vrijwilliger VLOS)

You are here: Nieuws Opinie Het recht op migratie